Ένα χρόνο μετά την εφαρμογή του Μνημονίου, οι επιπτώσεις είναι ήδη ορατές. «Κραχ» ανεργίας, ελαστική απασχόληση, διάλυση του κοινωνικού κράτους, φτωχοποίηση των εργαζομένων. Εξάλλου κανείς δεν περιμένει τις δημοσκοπικές έρευνες για να καταλάβει το «κλίμα»: απόρριψη της κυβερνητικής πολιτικής και διάχυτη απαισιοδοξία για το μέλλον, καθώς, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες προβολής εναλλακτικής άποψης, η πλειονότητα της κοινωνίας φαίνεται εγκλωβισμένη στην κυρίαρχη πολιτική (που απορρίπτει) αδυνατώντας να βρει διέξοδο. Δεν είναι τυχαίο ότι η συνηθέστερη κριτική στην αριστερά είναι «καλά τα λέτε, αλλά αυτά δεν γίνονται».

Η ιστορία, όμως, όπως πολλές φορές έχει ειπωθεί και ακόμη περισσότερες έχει η ίδια αποδείξει, δεν σταματά ποτέ. Μια φράση που, αν κοιτάξει κανείς προσεκτικά γύρω του, θα δει και πάλι να επιβεβαιώνεται. Στις πλέον σκληρές συνθήκες για τους εργαζόμενους και τη νεολαία, νέες μορφές δράσης και αντίστασης ξεπηδούν σχεδόν σε κάθε γειτονιά. Περισσότερα

Advertisements